دست منو بگير که داره اينجا    فرو ميره تنم ميون مرداب

ببين که تو چشاي بيقرارم        نگاه خواهشه بسوي مهتاب

دست منو بگيرکه داره اينجا     پرنده بودنو ازم ميگيره

تو آسموني ميدوني پرنده          بدونه پرزدن چقدر حقيره

من و پريدن و رهايي تن          يه قصه نيس اگر چه آسموني

اسارت و ميونه دست مرداب    غريبيه پرنده رو ميدوني

براي باوره شبه شکستم         دلم رضا نميده پر اميده

به گوش هر ستاره ي نگاهت    صداي جون سپردنم رسيده

بيا به يمن دلسپاريه من             حقارتو بريز تو چشم مرداب

نشون بده که ميتونه پرنده         بگيره پر بسوي برج مهتاب...